Het is weer lente in de ogen van Drenthe

Het is altijd lente / in de ogen /van die kleine / Royston Drenthe.

Een rijmpje dat lang in mijn hoofd zat (vrij naar een liedje van Peter de Koning, maar ga het niet luisteren, je krijgt het niet uit je kop en de tekst slaat nergens op) ten tijde van de doorbraak van Royston Drenthe bij Feyenoord, nu alweer bijna tien jaar geleden.

Drenthe was altijd vrolijk, praatgraag en verbluffend amicaal. Bij een toevallige ontmoeting in een winkelcentrum werd ik meteen aan zijn familie voorgesteld. Daarna volgde een lange verhandeling over die familie: wie zijn kleren klaar legde (zijn moeder), wie zijn Surinaamse potje maakte (tante Hellen), wie hij om raad kon vragen (tante Sandra) en met wie hij gezellig met de bus naar de bingo ging (zijn oma).

Ik had hem toen pas één keer gesproken in een zweterige mixed zone. Normaal duren die gesprekjes twee minuten. Drenthe ratelde een half uur vrolijk alle kanten op, totdat ik zelf maar zei dat ik nu echt moest gaan tikken. Ik mocht pas weg na een brazaatje. Een seconde later leerde ik dat dit een omhelzing betekende.

Zijn verhaal is bekend. Het prototype van het talent dat te vroeg naar het buitenland (Real Madrid) ging en niet met die weelde kon omgaan. Of past zijn goudeerlijke karakter niet in de leugenachtige voetbalwereld? Enfin, hij maakte ruzie met voorzitters en managers, ook als die Moyes of Mourinho heetten. Hij voelde zich meer dan eens slachtoffer en bleef lang in die teleurstelling hangen. Soms letterlijk op de bank achter de PlayStation. Soms in het uitgaansleven.

Het niveau van de clubs dat hij diende (Hercules Alicante, Everton, Vladikavkaz, Reading) kakte almaar verder in. Ik bleef hem volgen en reportages over hem tikken. Die werden almaar extremer, maar helaas niet bepaald vrolijker. Tijdens een bezoek in Liverpool, een jaar of drie geleden, zag ik vallende bladeren in zijn pupillen. Een flinke sneeuwbui leek aanstaande. Drenthe oogde verveeld, ongemotiveerd, een half uurtje training was hem al teveel. Liever ging hij nieuwe kleren passen in het spelershome. Of een pokerruimte aanleggen in zijn huurhuis.

Hij miste Rotterdam, daar dacht hij het voetbalgeluk te kunnen hervinden. Maar oude liefde Feyenoord haalde de neus voor hem op. Drenthe stopte. Na een maand of tien koos hij voor een ongewis Russisch avontuur. In Vladikavkaz werd de voetballer Drenthe gereanimeerd. Maar het enige filmpje van ‘m dat viral ging was een soort monoloog met de existentiële vraag aan God en ons allen waarom er in Rusland geen goede niggerkapper was.

Drenthe toog naar Reading, een ambitieuze Engelse eerstedivisionist. Na een voorzitterswissel werd hij afgelopen zomer uitgeleend aan Sheffield Wednesday. Hij verschijnt er zelden in de startopstelling.

Vorige week besloot ik daarom eens in Sheffield te gaan kijken welk kil klimaat zich inmiddels in zijn kijkers genesteld had. Het viel me mee, héél erg mee zelfs. De Rotterdammer is afgetraind en passeert en vuurt op de training weer explosief met dat geweldige linkerbeen. Te danken aan matineuze fitness-sessies en voor het slapen gaan nog een uurtje bikram yoga als toetje. Maar ook aan zijn tantes Hellen en Sandra die zoveel mogelijk het kanaal oversteken om hun ‘zoon’ koersvast te houden. Ver weg van alle wolven.

Ik zag een potje tegen Ipswich Town. Pas tien minuten voor tijd mocht Drenthe het veld in. Hij begon meteen fanatiek te jagen. Ja, hij was teleurgesteld over het geringe aantal speelminuten, maar zei: “Ik denk aan het team.” Vrij letterlijk, tijdens het duel liep hij een keer het veld in om met driftig handgeklap zijn ploeggenoten aan te sporen. Invallers die er eerder in mochten moesten eerst bukken voor een brazaatje en een speechje van hun kleinste ploegmaat.

Hij denkt snel meer te gaan spelen bij The Owls, hij kwam pas laat in de voorbereiding aan. “Ik voel dat de oude Royston er weer is.” Terwijl hij het uitsprak brak er een waterig lentezonnetje door in zijn ogen. Ik houd nog wat slagen om de arm. Maar er is in ieder geval weer hoop.

In de eerstvolgende Helden magazine, die vanaf 13 november in de winkels ligt, leest u een exclusief interview met Drenthe.

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen