Column Diana: Ode aan Corrie van Hooijdonk

De dood went nooit. Ondanks dat de dood het meest gegarandeerd is van alle gegarandeerde dingen in het leven, went 'ie niet. Integendeel, hij komt altijd ongelegen en je bent er vrijwel altijd op tegen. Of het om Belgische terreurslachtoffers gaat, om Johan Cruijff, om nietsvermoedende wielrenners of om voetbalmoeders. Voor je gevoel hoort er niemand te gaan.  

Maar je doet er niks aan, dat is ook een zekerheid. In de week dat er te veel mensen stierven, stierf ook de moeder van Pierre van Hooijdonk. Dat zag ik op Twitter; Pierre twitterde het zelf dit weekend. Een foto van zichzelf met zijn moeder Corrie met de tekst, 'Mama, bedankt voor alles'. Ik schrok ervan.  

Ineens herinnerde ik me haar stem weer, met dat grappige zwaar West-Brabantse accent. Het was één van de eerste dingen waarnaar ze informeerde toen ik bij haar op bezoek ging. "Versta je me straks wel meiske? Je zal wel moeite hebben met dat platte praten van mij!" Maar ik verstond haar wel hoor.  

Ik bezocht haar in 2011 voor mijn boek, waarin ik een elf moeders van bekende voetballers interviewde. Corrie van Hooijdonk mocht in mijn elftal niet ontbreken. Moeder van een pinchhitter.

Ik vond haar zo lief in hoe ze zichzelf niet spaarde

We hadden het eerst een tijdje over eten. Ze had niks met koken, vertelde ze. Maar Pierre was gelukkig een makkelijke eter. Geen 'stampottenjongen', dat niet. Het liefste at Pierre vroeger kip kerrie met rijst. Liefst elke dag als dat had gekund.  

En daarna vertelde ze honderduit. Ik vond haar zo lief in hoe ze zichzelf niet spaarde. Zo was ze eigenlijk een veel te fanatieke supporter zei ze. Met een veel te harde stem. Pierre vond dat gênant soms, hoe ze zat te tetteren. Hij had weleens gezegd dat hij haar zelfs bij Feyenoord boven het publiek uit kon horen.

En dat ze geen geheimpjes kon bewaren. Over transfers bijvoorbeeld. Ze was gewoon té enthousiast. Maar nadat Pierre een keer door een radioshow werd opgebeld en gefeliciteerd met zijn nieuwe club, omdat zijn moeder dat dus had doorverteld kreeg Corrie voortaan geen voorkennis meer. Dat vond ze terecht.

Je besefte pas hoe bijzonder dingen waren als je ze van een afstandje kon bekijken

En over hoe nerveus alles haar maakte. Begrijpelijk. Moeder van een pinchhitter zijn, is ook geen sinecure. Die worden vaak pas halverwege ingebracht. Dan zat ze maar naar haar zoon te kijken terwijl hij aan het warmlopen was. Vijf minuten. Tien minuten, een half uur… Het liefst wilde ze dan naar de trainer schreeuwen: "Breng die jongen nou toch eens in!" Als het überhaupt niet gebeurde, vond ze dat heel erg voor hem. Maar Pierre zelf liet nooit merken of hij daarvan baalde. Pierre spaarde haar altijd, vermoedde ze.

Maar vooral vertelde ze me die dag hoe ze van alles zo had genoten. Hoe trots ze was, eigenlijk nu nog meer dan toen op het moment zelf. Die UEFA Cup-finale in 2002, waar Pierre twee van de drie winnende doelpunten maakte. Eigenlijk viel later pas het kwartje hoe waanzinnig dat was. Gek is dat. Je besefte pas hoe bijzonder dingen waren als je ze van een afstandje kon bekijken, zei ze. Ze schoot vol van de herinnering. Ik moest toen ook even slikken.

Want dat klopt zo ontzettend. En zo is het ook gewoon met sterven. Je ziet pas goed de impact van iemand, als die er niet meer is.

RIP Corrie van Hooijdonk,
sterkte aan Pierre en de familie. 

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen