Tour de Frans

Ik heb het geprobeerd, was van goede wil. Vrolijk muziekje op de achtergrond, zak drop onder handbereik, op verzoek van Heldenonline.nl wilde ik best wel een voetbalgerelateerd stukje tikken om uw zaterdag mee op te vrolijken. Een kop had ik al bedacht (‘Serven brengen geluk’), het onderwerp dus ook (de nieuwe baan van Dick Advocaat), maar al na één alinea stokte het ritme. Kwam er geen normale zin meer uit m’n tekstverwerker. Sterker, het scherm keek me misprijzend aan. Waar ik in godsnaam mee bezig was.

In eerste instantie weet ik het aan een postWKale depressie, een één keer in de vier jaar voorkomende aandoening waarbij elk voetbaldingetje triviaal is in vergelijking met het festijn waar we al die weken daarvoor bovenop hebben gezeten. Een afkickfase was geboden. Haarlem is geen Rio de Janeiro, Groningen-Aberdeen geen Nederland-Spanje, samba geen vogeltjesdans, een caipirinha geen jenevertje.

Maar terugblikkend ging het pas echt mis op die vermaledijde donderdag 17 juli toen de naweeën van het WK samenvloeiden met de emoties en de verschrikkingen van de moord op 298 onschuldige vliegtuigpassagiers. Vanaf dat moment kwamen zaken die niet in verband stonden met vlucht MH17 van Malaysia Airlines me voor als volkomen irrelevant en niet ter zake doende.

De helikopterbeelden van de indrukwekkende rouwstoet ontroerden me, niet die van boven het peloton

Ik zag ze voorbijkomen hoor, de tweets over de leegloop van Feyenoord, over de hoop van FC Groningen om een voorrondje Europa League te overleven, de aanmoedigingen voor Bau & Lau, maar zelfs het lezen alleen al bezorgde me een schuldgevoel. Ik heb altijd al de neiging om zaken sterk te relativeren, maar nu was er geen houden meer aan. Dat de piloot van de Feyenoord-helikopter meer waarde vertegenwoordigde dan de rest van het interieur was een opmerking waar ik me tot voor kort best om kon verkneukelen, nu kon er geen lachje vanaf. Sport was bijzaak geworden.

Op het moment dat bij mij de tranen over m’n wangen biggelden vanwege de omhelzing van onze minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans met een van de nabestaanden van de slachtoffers, twitterde een wielercollega doodleuk een aanmoediging voor een of andere Chinese zwabberaar in de Tour de France. Terwijl ik enkel geïnteresseerd was in de Tour de Frans, een politicus met hart voor de zaak. Die man is een held, Bau & Lau even niet. De helikopterbeelden van de indrukwekkende rouwstoet ontroerden me, niet die van boven het peloton.

En dan moet ik iets zinnigs schrijven over de nieuwe baan van Dick Advocaat? Ondoenlijk op dit moment. Sorry

Ik moest denken aan al die jeugdspelers die ook in het vliegtuig zaten. Aan die zestienjarige talentvolle jeugdkeeper van Excelsior Maassluis die er misschien van droomde om de nieuwe Oscar Moens te worden of misschien wel de nieuwe Edwin van der Sar. Aan de voetballers  van FC Zutphen, WSV Apeldoorn en DSV Full Speed uit Delft. Allemaal met mooie verwachtingen voor de toekomst. Die plannen en dromen eindigden boven een verlaten weiland in Oost-Oekraïne, uit de lucht geschoten door een raket van Russische makelij in handen van een verzameling separatistische hapsnurkers die oorlogje spelen. Ook tien dagen later nog steeds niet te bevatten. De gaten die overal worden geslagen in onze samenleving door deze terroristische aanslag zijn nooit meer te dichten.

En dan moet ik iets zinnigs schrijven over de nieuwe baan van Dick Advocaat? Of over de nederlaag van FC Groningen tegen Aberdeen? Ondoenlijk op dit moment. Sorry. Misschien over een paar weken weer.

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen