Trotse Nederlander

Mijn hart klopte zaterdag bij het wakker worden net iets sneller dan normaal. Eindelijk zou er weer competitievoetbal op televisie zijn. Een moment waar ik als liefhebber al wekenlang naar uitkijk.

Tweesterrenrestaurant De Seizoensouverture had op de dag van de heropening direct een topmenu samengesteld. Manchester United - Tottenham Hotspur als gezapig voorgerecht, Leicester City - Sunderland als verrassend smakelijk tussendoortje, het hoofdgerecht met Chelsea - Swansea City en het vijfgangenmenu werd afgemaakt met Roda JC - Heracles en het apetijtelijke dessert Feyenoord - FC Utrecht.

Ik kon er geen genoeg van krijgen dus keerde ik de volgende dag terug voor het driegangenmenu. Voorgerecht AZ - Ajax kreeg kleur door een fantastisch doelpunt van Anwar El Ghazi, Newcastle United - Southampton met twee Nederlandse keepers werd het hoofdgerecht waar je je vingers bij aflikt. Een flink contrast ook met Willem II - Vitesse, het toetje van die dag.

Juist over dat contrast werd afgelopen week flink gediscussieerd. Gevoed door de Champions League-uitschakeling van het jeugdige Ajax was het journaille keihard voor de vaderlandse competitie. ‘Een divisie gevangen tussen opleiden en presteren,’ schreef Volkskant-reporter Willem Vissers.

'Een Nederlandse club die ergens in mei van welk willekeurig jaar dan ook de Cup met de grote oren omhoog tilt, is langzaam maar zeker verworden tot een utopie'

Ik ben de ontkenningsfase al voorbij. De eredivisie is een opleidingscompetitie geworden. Een Nederlandse club die ergens in mei van welk willekeurig jaar dan ook de Cup met de grote oren omhoog tilt, is langzaam maar zeker verworden tot een utopie. Een droom die nooit werkelijkheid zal worden. De realiteit is hard. Ons kleine kikkerlandje is niet meer goed genoeg. Van nivellering is geen sprake meer. De top wordt steeds beter en wij steeds minder. Jammer dan.

Ga je bij de pakken neerzitten of kies je er net als trainer Alfred Schreuder voor om de waarheid onder ogen te zien? Toen ik hem onlangs interviewde zei hij: “Spelers blijven twee of drie jaar bij FC Twente en willen dan de stap maken naar een volgende club. Dat is de weg die ze bewandelen en dat weten we ook.”

Opleidingscompetitie of niet, ik heb mij afgelopen weekend prima vermaakt, heb leuke wedstrijden gezien. Elk jaar staan er weer nieuwe talenten op. Dat zal dit jaar niet anders zijn. Ik vind het leuk om zo snel mogelijk te weten op wie dit jaar de ogen zich gericht zullen hebben en volgend jaar niet meer in Nederland spelen.

'Dat wij in Nederland dan moeten leven met een Mickey Mousecompetitie, kan mij dan eerlijk gezegd helemaal niets interesseren'

Dankzij het prima menu dat ik afgelopen weekend verorberd heb, kon ik ook nog eens kijken naar de Nederlandse jongens in buitenlandse dienst. Met open mond aanschouwde ik het competitiedebuut van Memphis. Ik stond op de bank te springen bij de fantastische kopgoal van Georginio Wijnaldum. En ik juichte inwendig bij het lezen over het eerste doelpunt van Luc Castaignos in dienst van Eintracht Frankfurt. En dan zijn er nog genoeg sporthelden die ik vergeet te noemen: Bas Dost, Klaas-Jan Huntelaar, Daryl Janmaat, Maarten Stekelenburg, Vurnon Anita, Michel Vorm, Erik Pieters, Ibrahim Affelay, Marco van Ginkel. Geweldig om te zien dat zij ook buiten de landsgrenzen hun voeten laten spreken.

Al die mooie beelden vervulden mij met een trots gevoel. Trots op mijn landgenoten. Trots op al die spelers in de Premier League met een eredivisieverleden. Trots op de stappen die zij gemaakt hebben in hun leven. Dat wij in Nederland dan moeten leven met een Mickey Mousecompetitie, kan mij dan eerlijk gezegd helemaal niets interesseren.

Wat staat er volgende week op het menu?

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen