Georginio Wijnaldum: Lachend door het leven

In het leven van Georginio Wijnaldum lijkt altijd de zon te schijnen. De international maakte afgelopen zomer de overstap van PSV naar Newcastle United. Een gesprek over zijn lach, het lichaam, zijn oma en het vaderschap.

In één zin verwoordt Georginio Wijnaldum het verschil tussen het Engelse voetbal en de eredivisie. “Het is hier aanvallen, aanvallen en aanvallen en zodra het mogelijk is toeslaan, toeslaan en toeslaan. In Nederland wachten we af, spelen we rond om een gaatje te vinden en dan slaan we toe. Hier is het meteen toeslaan.” De 24-jarige Wijnaldum weet waarover hij praat. Hij debuteerde op zijn zestiende, op 8 april 2007, in het eerste van Feyenoord en loopt dus al ruim acht jaar mee in de top. Na Feyenoord en PSV speelt hij sinds dit seizoen bij Newcastle United. “Het gaat goed, ik mag niet klagen. Ik ben helemaal fit, heb ook geen enkele moeite gehad met de andere trainingsintensiteit bij Newcastle. Het is anders, maar in Nederland trainden we ook hard.”

Je werd vorig seizoen landskampioen met PSV. Afgelopen zomer maakte je een transfer, waardoor de Champions League aan je neus voorbijgaat. Vind je dat jammer?
“Natuurlijk is dat jammer. Maar de Premier League is een nieuwe stap en daar was ik na acht jaar eredivisie aan toe. Ik speel iedere wedstrijd Champions League, zo zie ik het. Het niveau is hoger en ik kan mezelf ontwikkelen.”

Kijk je Nederlandse tv in Newcastle?
“Nee, maar dat ga ik denk ik wel doen. Ik kijk veel series, maar dat doe ik op mijn laptop. Of ik lees een boek op mijn iPad. Ik ben niet echt iemand die tv kijkt.”

Wat lees je dan voor boeken?
“Laatst had iedereen het over dat boek over de Mocro Maffia, dus heb ik dat gelezen. Ik lees graag biografieën, zoals van Zlatan Ibrahimovic. Nu ben ik bezig met het boek van Glenn Helder. De biografie van André Agassi heb ik ook gekocht. Ik lees die boeken om te leren van hun kijk op sport, hoe zij hun carrière beleefd hebben. Daar kan ik natuurlijk ook veel van leren.”

Je trainer, Steve McClaren, heeft drie jaar in Nederland bij FC Twente gewerkt, hij kent het Nederlandse voetbal. Merk je dat ook?
“In zoverre dat zijn manier van spelen wel een beetje Nederlands is, met een 4-3-3-systeem, soms met de punt naar voren, soms naar achteren. Ik weet natuurlijk niet of zijn elftallen, voordat hij naar Nederland kwam, ook al zo speelden. In dat systeem ben ik een van de middenvelders.”

Wat is precies jouw rol in het elftal van Newcastle?
“Ik heb niet een specifieke rol, ben gewoon een van de jongens. Er zijn zoveel middenvelders hier; Cheick Tioté, Siem de Jong, Vurnon Anita om de bekendsten te noemen.”

Bij Newcastle zitten Franse, Engelse, Nederlandse, witte en zwarte spelers.
“Ja, maar van groepjesvorming is geen sprake, integendeel. We zitten hier met vijf Nederlanders, Vurnon, Siem, Daryl Janmaat, Tim Krul en ik. Ik spreek goed Engels, maar het is toch makkelijker als ik gewoon Nederlands kan praten. Dan is het logisch dat je elkaar wat vaker opzoekt, maar verder zijn we echt een leuke, hechte groep.”

Jullie hebben al op Old Trafford tegen Manchester United gespeeld. Spreek je dan ook nog even apart met Louis van Gaal, Memphis en Daley Blind?
“Van Gaal feliciteerde me alleen even met het punt dat we pakten. Daley en Memphis heb ik heel kort even voor de wedstrijd gesproken. Memphis kwam na afloop ook nog naar onze kleedkamer. Ik ben meteen met hem naar buiten gelopen en daar hebben we ervaringen uitgewisseld. Hoe onze eerste weken waren, of het beviel. Het ging niet over voetbal, maar meer over het gewone dagelijkse leven. Was heel leuk.”

Heb jij Guus Hiddink nog gesproken na zijn vertrek als bondscoach?
“Nee. Hij stuurde me wel meteen na mijn transfer een sms om me te feliciteren en me succes te wensen. Ik heb hem een sms’je teruggestuurd.”

Want hij was in een eerdere Helden kritisch maar ook begaan met jou als voetballer.
“Klopt, ik had vorig jaar een paar dagen na de wissel tegen Turkije gezegd dat ik teleurgesteld was en op meer krediet en vertrouwen had gerekend. Hij had dat natuurlijk ook gelezen. Daarna is hij een keer naar PSVgekomen om uit te leggen hoe hij mij zag, wat hij van me verlangde en dat ik met dat soort uitspraken onnodig druk op het team legde. Hij heeft een aantal wedstrijdsituaties met me doorgenomen. Hiddink was altijd wel met mij bezig om me beter te maken, zowel bij PSV als het Nederlands elftal. Dat heb ik gewaardeerd. Ik kan verder niet oordelen over zijn vertrek. Ik weet dat in de spelersgroep geen stemming heerste dat we ons met Hiddink niet zouden plaatsen voor het EK. Maar nogmaals, ik weet niet hoe de gesprekken met de KNVB zijn verlopen, dus ik kan daar moeilijk een oordeel over geven.”

Pijnstillers
Je bent in 2013 lang geblesseerd geweest. Wat heeft dat met je gedaan?
“Dat ik me ben gaan realiseren dat ik het voetbal meer moet leren waarderen en moet genieten van de momenten dat ik voetbal. In de periode dat ik geblesseerd was en maar bleef, heb ik gemerkt dat m’n gezondheid veel belangrijker is. Als je pijn hebt en houdt, dan denk je niet aan voetbal. Laat ik het zo formuleren: als het in je privéleven niet goed gaat, dan kan het voetballen je gestolen worden.”

Heb je die momenten gekend in het leven?
“Dat voetbal me gestolen kon worden? Toen ik geblesseerd was, had ik het heel even. Als ik met mijn familie ben, denk ik niet aan voetbal. Mijn situatie twee jaar geleden was natuurlijk extreem, omdat de blessure zolang duurde. Ik viel op het EK onder 21 in Israël op m’n rug. Ik voelde meteen dat ik er last van had, maar ik heb doorgespeeld, met pijn. Daarna ben ik op vakantie gegaan, maar ik hield die pijn. Ik dacht dat het wel over zou gaan. Maar toen ik terugkwam van vakantie had ik nog steeds pijn. Die werd met de dag erger. Maar als je wilt voetballen,dan denk je niet aan pijn.”

Dus dan neem je pijnstillers?
“Ja, ik nam ontstekingsremmers en pijnstillers. Maar eigenlijk lossen pijnstillers niets op. Ik werd er afhankelijk van. Als ik pijn kreeg, ging ik ze meteen slikken.”

Wanneer kwam je erachter dat je door pijnstillers niet herstelt?
“In het begin, toen ik geblesseerd was, dacht ik: ik moet fit worden om te voetballen. Toen ik steeds meer pijn kreeg, dacht ik: ik moet niet meer fit worden om te voetballen, maar gewoon pijnvrij zijn om normaal te kunnen leven. Dat was na anderhalve maand, ook omdat de fysiotherapeut tegen mij zei dat ik moest stoppen met het slikken van pillen, dat ik gewoon op eigen kracht moest herstellen.”

Die onzekerheid over wat je precies had, was dat niet om gek van te worden? Als je een spier scheurt, weet je dat je even moet stoppen. Maar jij sukkelde maar door.
“Ja, het was heel frustrerend, maar ik moet zeggen dat ik ook mooie momenten heb meegemaakt in die periode. Mijn familie kwam over naar Eindhoven om me extra te steunen. Die steun was heel fijn.”

In hoeverre heeft je trainer, Phillip Cocu, je vrijgelaten in je herstel?
“Heel vrij. Hij heeft me nooit onder druk gezet, me de tijd gegeven om te herstellen en meegedacht aan oplossingen. Hij was een heel grote steun en heeft me nooit aangezet tot onverantwoorde oplossingen.”

Kun je je de eerste wedstrijd nog herinneren dat je weer pijnvrij speelde?
“Nee. Ik heb in het begin nog wel met een beetje pijn gespeeld, maar dat was verantwoord, dat kon allemaal.”

En nu?
“Nu voel ik niks meer. Heel raar dat de pijn in mijn rug langzaam erger werd en ook langzaam weer is verdwenen. Eigenlijk weet ik nog steeds niet precies wat ik mankeerde.”

De Bijlmer
Je hebt nog nooit een rode kaart gehad en je neemt niet snel scheldwoorden in je mond.
“Klopt, maar ik ben niet heilig, het kan wel gebeuren dat ik kwaad word. Mijn gele kaarten heb ik ook alleen gekregen nadat ik me over iets had opgewonden. Maar ik kom niet vaak in situaties om scheldwoorden te gebruiken.”

Je bent op alle fronten beschaafd, in en buiten het veld. Wat voor jeugd heb jij gehad?
“Ik woonde tot mijn vijfde bij mijn moeder, tot zij besloot naar Amsterdam te verhuizen. Maar ik wilde niet weg uit Rotterdam, niet weg bij mijn familie en mijn vriendjes. Ik bleef aandringen en vroeg of ik dan bij mijnoma mocht wonen. Na school ging ik altijd al meteen naar mijn oma, iedereen kwam bij haar: al mijn neefjes, nichtjes, ooms en tantes. Het was er dus altijd heel druk en gezellig; heel warm. Mijn oma vond het uiteindelijk goed dat ik bij haar kwam wonen. In het begin vond mijn moeder het niet zo’n goed idee, ik was pas vijf. Maar ze begreep het wel. Ik zag haar elk weekeinde, hoor, want mijn moeder kwam naar Rotterdam en in de vakantie was ik bij haar. Mijn moeder woonde in de Bijlmer, dat heette een slechte buurt te zijn, maar ik bewaar alleen maar goede herinneringen aan de bezoekjes aan mijn moeder, aan het spelen op straat. Na een jaar of tien wilde ze terug naar Rotterdam en toen heeft Feyenoord ons heel goed geholpen bij het vinden van een huis, want dat was tien jaar geleden niet zo simpel.”

Dus als je met je moeder was meeverhuisd had je misschien wel je debuut in de eredivisie gemaakt bij Ajax?
“Wie weet. Ajax had in die tijd net de Champions League gewonnen met veel Surinaamse jongens als Edgar Davids, Clarence Seedorf, Michael Reiziger en met Patrick Kluivert die een Curaçaose achtergrond heeft. Maar Feyenoord sprak me altijd al aan. Dat vonden ze bij Sparta niet zo leuk. Na de eerste open dag bij Feyenoord was ik meteen verkocht.”

Aan je voetballen te zien, kon je vast goed leren.
“Klopt, ik kon makkelijk leren, maar ik wilde niet naar school. Ik wilde alleen maar voetballen. Dat vond mijn oma niet zo’n goed idee, zij stond erop dat ik mijn school serieus nam. Toen ik op mijn zestiende al mijn debuut maakte voor Feyenoord, wilde ik ook meteen stoppen met school, maar ook dat mocht niet van mijn oma en mijn moeder. Ik heb eindexamen VMBO Handel & Administratie gedaan, vooral voor mijn oma.Ik had ook in Sport & Bewegen eindexamen kunnen doen, maar ik voetbalde al, dus dat leek me zonde. Ik was goed in wiskunde en economie.”

Als je geen voetballer was geworden, was je misschien naar de Erasmus Universiteit gegaan?
Lachend: “Dat had mijn oma fantastisch gevonden.”

Je oma is de moeder van je moeder. Heb je je andere oma ook gekend?
“Toen ik klein was. En later, toen ik een jaar of zestien was, heb ik haar gelukkig nog goed leren kennen. Ze overleed toen ik jong was, dus ik heb niet van haar kunnen genieten zoals van mijn andere oma.”

En waren er opa’s?
“Die zijn al heel jong overleden, die heb ik beiden niet gekend. Dus ja, ik ben eigenlijk volledig door vrouwen opgevoed. Ik heb veel respect voor mijn oma en mijn moeder. Ze hebben wel heel veel gedaan om ervoor te zorgen dat ik een zorgelozen jeugd had."

Hoe noem je je oma?
“Eigenlijk zeg ik geen ‘oma’, maar ‘ma’. Omdat mijn moeder en haar zussen haar ‘ma’ noemen, ben ik dat ook gaan zeggen. Ze is nu 84 en natuurlijk was ze aanwezig bijmijn debuut voor Newcastle. Wat dacht je? Ik scoorde, dus ze bracht geluk.”

Hoeveel broers heb je?
“Mijn moeder heeft drie zoons, Giliano, Rogerio en ik. We heten alle drie Wijnaldum, naar mijn moeder En mijn vader heeft ook meerdere kinderen.”

Giliano speelt bij VfL Bochum en je halfbroer Rajiv van La Parra bij Wolverhampton Wanderers.
“Surinamers zeggen geen halfbroer of halfzus, wij kennen alleen broers en zussen. Rajiv en ik hebben dezelfde vader, dus beschouw ik Rajiv gewoon als een echte broer. Van mijn moeder heb ik twee broers en van mijn vader ook een paar. Ik ben wat dat betreft heel Surinaams opgevoed. Ik ben dus een Nederlander met een Surinaamse opvoeding. Anders gezegd: ik ben Nederlands opgevoed op een Surinaamse manier.”

Kom je vaak in Suriname?
“Ik ga bijna elk jaar. In mijn hart zou ik graag nog eens voor het Surinaamse elftal spelen, maar dat kan niet meer. Ik hoop dat spelers die in Nederland voetballen en een Surinaams paspoort hebben maar geen international zijn, voor Suriname kunnen spelen. Dat zou mooi zijn.”

Papakindje
Je hebt twee dochters, wat voor vader ben je?
“Ik ben traditioneel, ik bedoel dat ze het verschil tussen een vriend en een vader moeten zien. Mijn dochters moeten beleefd zijn en manieren hebben. Maar het blijven kinderen en die maken fouten. Soms word ik boos en soms toon ik begrip. De jongste is nog heel klein, de oudste is echt een papakindje. We lachen heel veel. Ik heb voornamelijk heel veel plezier met ze.”

Moeten ze ‘u’ zeggen?
“Ja, en met twee woorden spreken. Ik merk bij mijn oma en mijn moeder dat ze met mijn kinderen wat makkelijker zijn dan dat ze met mij waren. Ze worden voor de nakomelingen steeds makkelijker.”

Ze verwennen jouw kinderen meer dan ze met jou deden?
“Ja. En ik werd weer wat meer verwend dan de generatie voor mij.”

Heeft je oudste dochter door dat je een beroemde voetballer bent?
“Ja. Ze maakt zelfs reclame voor me. Tegen vriendinnen zegt ze vol trots: ‘Mijn vader is voetballer.’ Laatst vroeg ze om een handtekening voor haar juf. Ja, ze heeft het wel door.”

Komt ze ook al kijken?
“Ja, heel vaak en dan zit ze ook met een shirt met Wijnaldum achterop op de tribune. Dat shirt heeft ze altijd aan. Ik moet nu een nieuwe laten maken, van Newcastle.”

Ze heten Ki-Yeann en Aysïa-Mae. Hoe kom je aan die prachtige namen?
“Hun moeder heeft de namen verzonnen. Ik weet ook niet hoe ze eraan is gekomen, heb alleen ingestemd, ha.”

Chinese ogen
Voor de Helden-shoot eerder dit jaar was je speciaal naar de kapper gegaan. Hoe belangrijk is uiterlijk voor je?
“Niet zo heel belangrijk, hoor. Maar als er foto’s gemaakt moeten worden, dan wil ik er natuurlijk wel goed uitzien. Het is niet zo dat ik voor iedere wedstrijd naar de kapper ga. Als ik weet dat ik een shoot heb, waarom zou je er dan niet goed en verzorgd uitzien? Maar het is niet zo dat ik er heel veel aan doe.”

Je kijkt niet, zoals Cristiano Ronaldo, in de rust even hoe je haar zit?
“Nee, dat doe ik nooit. Het is vaak genoeg voorgekomen dat mijn baardje nog stond of dat mijn haar iets langer was dan normaal.”

Wat vind je mooi aan je lijf?
“Mijn ogen. Je ziet het niet vaak bij bruine jongens dat ze Chinese ogen hebben. Als ik op vakantie ben, kijken mensen me ook altijd raar aan. Dan vragen ze hoe ik aan die ogen kom. Dat vind ik wel leuk. En mijn lach natuurlijk. Ik lach heel veel, dat is een beetje mijn handelsmerk. Ik hoop dat het heel mijn leven zo blijft, dat betekent dat ik een heel mooi leven heb.”

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen