Helden in Rio: dag 6

Helden is van de partij op de Olympische Spelen. Jasper Boks en Marlies van Cleeff doen dagelijks verslag vanuit Rio. Vandaag vijf blije turnsters. En natuurlijk het drama rond Annemiek van Vleuten en het goud van Anna van der Breggen. "Anna was heel goed, Annemiek was outstanding."

Door: Jasper Boks en Marlies van Cleeff

Arme Annemiek

"Ik ben hier in mijn allerbeste vorm," liet Annemiek van Vleuten ons weten toen we haar troffen in het olympisch dorp. Ze vertelde dat ze er alles aan had gedaan om in Rio de Janeiro goed voor de dag te komen. In november vorig jaar had ze het parkoers al verkend, had aan haar klimmerscapaciteiten gewerkt en was onlangs nog op hoogtestage geweest. "Er zijn er niet veel meer die harder gaan bergop."

Ja, ploeggenoot Anna van der Breggen zou de kopvrouw zijn, verklapte ze. "Wanneer ik tevreden ben over de Spelen? Als ik bijdrage heb geleverd aan een gouden medaille."

Maar diep vanbinnen had ze al andere plannen dan alleen een rol als knecht. Zondag 7 augustus 2016, de verjaardag van haar moeder, stond al zolang rood omcirkeld in haar agenda.

Het werken bergop betaalde zich uit. Sterker, ze was de beste vrouw in koers. Daar reed ze, op kop in de olympische wegwedstrijd. Vier jaar terug brak ze vlak voor de Spelen haar sleutelbeen, was ze al dankbaar dat ze erbij was in Londen en een bijdrage had kunnen leveren aan het goud van Marianne Vos. En nu leek ze op haar 33ste op weg naar eeuwige roem, naar de kroon op haar carrière, naar een telefoontje van premier Mark Rutte en de koning, naar een nominatie voor de titel sportvrouw van het jaar, naar een mixed zone vol cameraploegen die alles wilden weten over Annemiek van Vleuten die was geboren in Vleuten, naar een vol Holland Heineken House dat haar zou toejuichen, naar de 30.000 euro beloning die een gouden medaille oplevert in Rio, naar…

'Ik zag haar liggen of zitten. Het was zo’n eng gezicht. Ze bewoog niets en de mensen om haar heen deden ook niets. Ik dacht: ze is dood'

En toen viel ze in de afdaling. Iedereen leefde met haar mee, ook de andere rensters. Die zagen haar liggen tegen de opstaande rand. Ook Anna van der Breggen en die was in een klap helemaal uit haar doen. De achtervolging op leider Mara Abbott was ineens niet meer zo intens. Het was de Zweedse Emma Johansson die tegen haar zei: "We doen het voor Annemiek."

Pas vlak voor de streep werd Abbott ingehaald, Anna won in de sprint. Toch nog goud, toch ook een beetje voor Annemiek die op dat moment in een ziekenwagen op weg was naar het ziekenhuis, waar een zware hersenschudding en fractuurtjes in haar wervelkolom werden geconstateerd. "Ik zag haar liggen of zitten. Het was zo’n eng gezicht. Ze bewoog niets en de mensen om haar heen deden ook niets. Ik dacht: ze is dood," stelde Anna na afloop op de Copacabana met een gouden medaille om haar nek. "We hadden geen oortjes, na de finish wilde ik meteen weten hoe het was met Annemiek. Ze was bij, kon alles bewegen, hoorde ik, daar was ik zo blij om."

Anna sprak vol bewondering over haar ploeggenote. Natuurlijk stond ze daar met een dubbel gevoel als olympisch kampioene: "Ze was ongelooflijk sterk, reed de wedstrijd van haar leven. Dit moest voor mij misschien wel de belangrijkste dag van mijn carrière worden. Maar toen ik Annemiek zag liggen, maakte het me allemaal niets meer uit. Die wedstrijd doet er op zo’n moment niet meer toe."

'Pas na de finish hoorde ik het over Annemiek en tegelijkertijd van het goud van Anna. Bizar'

Marianne Vos, die als negende finishte: "Ik zag iemand met een oranje shirtje in de greppel liggen, kon zo snel niet zien of het Anna of Annemiek was. Ik wist verder ook niets, we hadden geen oortjes in vandaag. Toen we aan het sprinten waren, zag ik in een flits de naam van Anna met daarachter een één. Ik juichte. Maar meteen na de finish waren er meteen heel rare emoties. We hebben Anna die het heeft afgemaakt, hebben een olympisch kampioene in de ploeg. Maar tegelijkertijd voelen we natuurlijk verschrikkelijk mee met Annemiek. Want Anna was vandaag heel goed, maar Annemiek was outstanding."

Ellen van Dijk: "Ik zag iemand van ons liggen en ze lag er heel slecht bij. Bondscoach Johan Lammerts was erbij. Ik reed echt in shock richting finish, ik kreeg geen informatie wat er allemaal gaande was. Pas na de finish hoorde ik het over Annemiek en tegelijkertijd van het goud van Anna. Bizar."

'Hij is mooi, hè'

"Hij is mooi, hè?" zegt Anna van der Breggen trots tegen haar vader en moeder. Haar moeder pakt de gouden medaille in haar handen en bekijkt hem. "Hij is best zwaar," zegt de kersverse olympisch kampioene. "Wat ga je nu doen?" vraagt haar moeder. "Weet ik niet precies."

Ze heeft premier Mark Rutte al aan de lijn gehad die haar heeft gefeliciteerd, moest haar vriend Sierk-Jan de Haan door de traliehekken een zoen geven. Er volgen nog heel wat plichtplegingen voor de winnares van de eerste Nederlandse medaille op de Spelen van Rio. Ze doet haar verhaal over de bizarre wedstrijd, over de val van haar ploeggenote. En over de laatste meters voor de finish waarop de eerst de Amerikaanse Abbott werd ingelopen. "Mij was op het hart gedrukt dat ik op het einde niet te veel mocht doen, moest gokken dat de andere twee het gat zouden dichten. Ik heb het in het verleden vaak genoeg verkeerd gedaan. Ik wist dat Emma Johansson de snelste van ons was, maar ja, dit was een sprint na een heel zware koers. Maar het belangrijkste was dat ik iets eerder zou aanzetten dan Emma. Ik wachtte tot vlak voor de streep, ging expres vlak langs Emma, zodat ze even opgesloten zat."

'Vanaf nu alles anders? Nou, dat denk ik niet hoor'

Ze pakt de medaille in haar handen en kijkt ernaar. "Hij is echt mooi, hè?" zegt ze nogmaals. "Loop ik hier met zo’n zware medaille om mijn nek te sjouwen. Hier heb ik alles het hele seizoen voor gedaan, de laatste tijd heb ik de nachtjes afgeteld en nu is het voorbij."

De ploeg heeft het zo goed gedaan. "Dat ik kopvrouw mocht zijn van deze ploeg vond ik een geweldige eer. Ellen van Dijk sprong in het begin met alles mee, ze haalde water voor me en, hup, daar ging ze weer. En Marianne haalde ook water voor me, haalde renners terug en sprong ook nog weg. En dan natuurlijk Annemiek die geweldig was."

Vanaf heden gaat Anna door het leven als olympisch kampioene. "Vanaf nu alles anders? Nou, dat denk ik niet hoor."

Woensdag staat de tijdrit op het programma voor Anna. "Dit is niet helemaal een goede voorbereiding, maar ja, ik heb wel die plak om mijn nek hangen. Ik ga nu twee dagen herstellen en dan ga ik er woensdag vol voor."

Turnflow

Vijf blije turnsters, onder wie Sanne Wevers, lopen stralend naar de pers. Een uurtje eerder zette de olympische medaillekandidate een score neer van 15.066 op haar favoriete toestel, de balk. Ruim voldoende voor een finaleplaats. "Ik ben tevreden!" Toch liep Sanne even daarvoor na haar balkoefening met schrijfblokje in de hand naar de jury om haar moeilijkheidsgraad omhoog te laten krikken. Tevergeefs. "Ik wist van tevoren dat het een kleine kans van slagen had, maar ik wilde niet het gevoel 'wat als' hebben. Het is toch een Olympische Spelen en je weet nooit wat een tiende doet."

De Amerikaanse regerend wereldkampioene Simone Biles en haar landgenoot Lauren Hernandez zetten een hogere score neer. Dat zag Sanne. "Ik hoop dat ik er in de finale een schepje bovenop kan doen. Ik zal een andere opsprong doen en ik liet nu drietienden liggen in de uitvoering. Ik ga nu elke dag trainen op mijn finaleoefening."

Sanne neemt tijd voor een selfie. Tweelingzusje Lieke Wevers komt naast haar staan. Donderdag sprak ze nog met ons over haar doel: het behalen van de meerkampfinale. Dat lukte. "Ik heb hetzelfde gescoord als bij de WK in Glasgow: 56,7. Dit is wat ik wilde, ik mag niet klagen."

Met bewondering keek Lieke naar de prestatie van Sanne. "Het was super spannend, we zijn elke dag samen geweest in onze weg naar Rio. Ik weet dat ze in die finale hoort, maar ze moest het kunstje wel even flikken."

'Nu was eindelijk het moment aangebroken waar we het altijd voor hebben gedaan. Tussen de oefeningen door heb ik echt kunnen genieten'

Lieke vervolgt dat ze eigenlijk niet over zichzelf willen praten. Het ging op 7 augustus in Rio niet om Sanne en Lieke, maar om het team. Op dat moment wisten de zusjes nog niet dat Nederland een historische prestatie had neergezet. Met een score van 171,761 eindigden de turnsters als achtste, goed voor de landenfinale.

Lieke: "Ik ben zo tevreden. Dit was het beste scenario dat we in ons hoofd hadden. Met elkaar hebben we het sfeertje gecreëerd dat we in Glasgow ook hadden. Nu was eindelijk het moment aangebroken waar we het altijd voor hebben gedaan. Tussen de oefeningen door heb ik echt kunnen genieten."

Sanne: "Om het nu als team weer voor elkaar te krijgen; ik heb er geen woorden voor. We zijn zo trots op elkaar. We hebben het geflikt!"

Céline van Gerner, de meest ervaren turnster van de ploeg, vervulde een speciale rol.  Donderdag was het nog twijfelachtig of ze op meer onderdelen kon uitkomen dan alleen de brug vanwege een vervelende achillespeesblessure. Maar gisteren verbeet ze de pijn voor haar ploeg. "Ik ben zo tevreden, maar ook opgelucht. Ik heb het maximale gegeven. Na de vloer liep mijn been al vol met vocht, maar ik moest het afmaken. Mijn voet is nu helemaal stijf, maar dat maakt me niet uit."

Haar ploeggenoten beseften dat maar al te goed. Na afloop kwamen ze bij elkaar. "Ze zeiden meteen dat ze trots op me zijn, ze waren heel lief en blij. Het is bijzonder om dit voor en met het team te kunnen doen."

Dinsdag zal Nederland in actie komen in de landenfinale. Op donderdag 11 augustus zal naast Lieke ook Eythora Thorsdottir uitkomen in de meerkampfinale. Sanne gaan we terugzien in de finale op de balk op maandag 15 augustus.

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen