Het familieportret van hockeyer Seve van Ass

Bij de familie Van Ass draait alles om hockey. Helemaal in de afgelopen jaren toen international Seve (25) zijn vader Paul als bondscoach had. Tegenwoordig zijn ze niet langer coach en speler, maar gewoon vader en zoon. In aanloop naar de Rabo EuroHockey Championships, van 18 tot 27 augustus in Amsterdam, zochten we het gezin op. 

Het blijft altijd lastig. Je eigen vader of moeder als trainer hebben. Vader Paul en zoon Seve weten er alles van. In 2008 werd Paul benaderd om coach van Jong Oranje te worden. Het was de eerste keer dat hij twijfelde of het wel handig was om de coach van zijn zoon te zijn.

Paul: “Een paar jaar daarvoor had ik Seve bij de A1 van Victoria gecoacht en ook bij HGC was het geen probleem. Maar Jong Oranje was anders. Ik wilde Seve niet voor de voeten lopen. Het was geen discussie of hij in Jong Oranje thuishoorde, hij was met zijn 16 jaar alleen nog vrij jong.”
Seve: “De jongens lieten meteen merken dat ze het mooi vonden dat ik erbij was. Natuurlijk werd er in de kleedkamer over de coach gesproken, na een zware training of nederlaag hoorde ik weleens: ‘Is die man de weg kwijt?’ Maar ik heb me dat nooit zo aangetrokken. Ik zag er juist het positieve van in: ik was dusdanig onderdeel van het team dat jongens het gewoon zeiden waar ik bij was.”

'Het meest vervelende was dat ik in de media als het zoontje van de bondscoach werd neergezet'

Bij die samenwerking zou het niet blijven. In het voorjaar van 2010 werd Paul bondscoach van het grote Oranje.
Paul: “Met de beleidsbepalers van de bond heb ik het toen over Seve gehad. Ties Kruize zei: ‘Het is logisch dat Seve eraan komt, en dat gaan we ook gewoon doen.’ Het was dus geen issue.”
Seve: “Het leek me mooi om ooit Oranje te halen, maar ik dacht: dat gaat nog wel drie of vier jaar duren en dan zit mijn vader er waarschijnlijk niet meer. Ik besefte niet dat ik er blijkbaar al zo dicht tegenaan zat. Ik vond het alleen maar mooi voor mijn vader. Mijn eerste interland speelde ik in juni 2011. Mijn vader begon met een grote trainings- groep en die werd steeds kleiner. Het team voelde dat er eerlijk werd geselecteerd, maar de momenten waarbij andere jongens werden teleurgesteld en ik niet, waren soms wel een dingetje, zeker toen ik er net bijzat. Maar het meest vervelende was dat ik in de media als het zoontje van de bondscoach werd weggezet. Daardoor had ik elke interland het gevoel dat ik me moest bewijzen en was het moeilijker om vrijuit mijn ding te doen.”

Het complete verhaal is te lezen in de nieuwe Helden die nu in de winkels ligt, maar natuurlijk ook op Blendle

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen