'Je hebt toch levenslang'

Ronald de Boer en Kenneth Perez hebben allebei een kind met diabetes type 1. Maarten de Gruyter, vader van vier dochters, is al sinds zijn achtste patiënt en besloot stichting Diabetes Onderzoek Nederland (DON) op te richten. Ronald, Maarten en Kenneth hebben hetzelfde doel: de ziekte de wereld uit werken.

Door: Jasper Boks & Barbara Barend

Hun leven draaide altijd om de bal en doet dat voor een belangrijk deel nog altijd. Ronald de Boer en Kenneth Perez zijn jarenlang succesvolle voetballers geweest en zijn tegenwoordig collega-analytici. In Amsterdam treffen ze Maarten de Gruyter, niet alleen ondernemer en afkomstig uit een grote kruideniersfamilie, maar ook tot eind vorig jaar voorzitter van de rvc van FC Den Bosch. Toch praten de drie mannen niet over Lionel Messi, Cristiano Ronaldo of de toestand van het Nederlandse voetbal.

Er is namelijk nog iets dat hen bindt: diabetes type 1. Maarten heeft de ziekte al meer dan dertig jaar en besloot ruim tien jaar geleden stichting Diabetes Onderzoek Nederland (DON) op te richten. Kenneth en Ronald hebben een kind met diabetes type 1. Bij Daniel, de zoon van Kenneth, werd de ziekte ruim vier jaar geleden ontdekt, bij Ronalds dochter Maxime gebeurde dat twee jaar terug. In Amsterdam, op kantoor bij DON, praten ze over een sluipmoordenaar die in hun levens is gekomen.

Er klinkt een piepje en dat komt onder de trui van Maarten vandaan. Hij legt uit dat op zijn buik een sensor is vastgeplakt die de bloedsuikerspiegel meet. Het piepje betekent dat die aan de lage kant is. Maarten heeft een insulinepomp, die via een draad vastzit aan zijn buik, om meteen actie te kunnen ondernemen. "Die pomp bevestig ik met een kleine naald, vergelijk het met een infuus. En om de 48 uur moet ik het slangetje vervangen. Mijn vier dochters kennen mij niet anders dan met zo’n pomp."

Kenneth: "Daniel heeft nu een draadloze pomp. De hulpmiddelen worden telkens beter, hij hoeft niet meer met een naaldje in de weer. Daniel heeft een pleister en die bevat genoeg insuline voor drie dagen. Het blijft vervelend, maar het maakt het wel iets makkelijker dan telkens prikken en spuiten. Daardoor merk je eigenlijk niet dat er iets aan de hand is."

Ronald: "Maxime is er ook heel makkelijk in: even prikken, de waarde controleren en dan spuiten. Soms gaat ze even naar de wc om het te doen."

'Telkens als ze voor of na het eten even moet spuiten, denk ik als vader: verdomme, waarom zij? Ik baal er zo van'

Kenneth: "Wij hebben altijd een tasje mee. Daniel moet altijd een tweede pomp meenemen, heeft ook een papiertje in z’n paspoort om duidelijk te maken waarom hij dat tasje meeneemt op reis. In het begin vergat hij z'n spullen nog weleens. Moest hij terugkomen of wij moesten z'n spullen dan meteen komen brengen."

Ronald: "Maxime was al gewend een tasje mee te nemen. Nu zit er in dat tasje nog een tasje, voor de spuitjes en de insuline. Telkens als ze voor of na het eten even moet spuiten, denk ik als vader: verdomme, waarom zij? Ik baal er zo van. Je hebt toch levenslang. Tenminste, zolang er geen oplossing komt."

Het complete verhaal met Ronald de Boer, Kenneth Perez en Maarten de Gruyter is te lezen in de nieuwe Helden die nu in de winkel ligt, maar natuurlijk ook op Blendle.

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen