Van Gorkom: zilveren waaghals

In de aanloop naar de Olympische Spelen in London kwam hij zwaar ten val. Jelle van Gorkom liep gebroken ribben op en werd kunstmatig in coma gehouden. Op de Spelen van 2012 speelde hij daarom een bijrol. Vier jaar later pakte hij olympisch zilver op de BMX, vergeten was alle ellende. Victoria Koblenko zocht hem op.

BMX is nog niet heel lang een olympische sport. Wie heeft je de liefde voor deze sport bijgebracht?
“Mijn ouders waren wel sportief, maar niemand had iets met fietsen. M’n vader en moeder verhuisden naar Lichtenvoorde en daar speelden veel kids op een BMX. Er waren heuveltjes gemaakt waar je lekker kon crossen. Ja, daar kon ik niet omheen…”

Hoe oud was je? “Bijna vier.”

Sorry! Vier? Om te kunnen crossen, moet je toch goed kunnen fietsen?
“Dat kon ik al heel vroeg. Toen ik tweeënhalf was fietste ik al in het rond, maar nog wel met zijwieltjes.”

Wanneer werd duidelijk dat je handiger en sneller was dan anderen op de BMX?
“In de zomer van 1995 stuurden ze me naar de lokale vereniging, maar het was niet mogelijk lid te worden onder de zes jaar. Maar omdat ik het echt héél graag wilde, mocht ik op woensdagmiddag drie keer meedoen met beginners. Zouden we kijken of ik het daarna nog leuk vond. En dan eventueel een uitzondering maken.”

En een uitzondering werd je, want op je vierde was je lid.
“Ja. De training begon om halfvier en om vijf uur begon de volgende training, met wat oudere kinderen. Ik was niet van de baan af te slaan, mocht nog een uurtje blijven om mee te doen.”

'In de bochten zwaaide ik naar m’n vader en moeder'

Wanneer begon het serieuze werk?
“Nou, toen ik net lid was, mocht ik meedoen aan een wedstrijd in de categorie zes jaar en ouder. In de bochten zwaaide ik naar m’n vader en moeder. Ik trainde twee keer in de week en op m’n zesde mocht ik al overstappen naar de groep van acht jaar en ouder. Een van de ouders zei tegen m’n vader dat ze me mee moesten laten doen aan het EK, wat in Doetinchem werd gehouden. Dat zou een leuke wedstrijd zijn om tegen leeftijdsgenoten te fietsen. Die baan was fantastisch en daar wilde ik absoluut heen, maar m’n ouders hadden al een vakantie geboekt. Ik deed toch mee, haalde de finale en won.”

Je was zes en je was Europees kampioen. Wanneer besloot je om je volledig te richten op het BMX’en?
“Op m’n dertiende hoorde ik dat onze sport olympisch zou worden in Beijing. Ik was wereldkampioen bij de jeugd op dat moment en de mogelijkheid om als BMX’er naar de Spelen te kunnen, was natuurlijk een droom. Dat wilde ik meemaken. In 2008 was ik met m’n zeventien jaar nog te jong om mee te mogen doen. Het echte werk begon op m’n negentiende, toen ik de overstap maakte naar de elite. Twee jaar later stond ik al op de Spelen in Londen.”

Het complete verhaal met Jelle van Gorkom is te lezen in de nieuwe Helden die nu in de winkel ligt, maar natuurlijk ook op Blendle.

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen