Op z'n Frits: Zware taak voor verloren zoon Kuyt

Terwijl half Nederland bijkwam van het vrolijke Tour-weekeinde zonder letterlijk een incident, was er in Chili eindelijk ook iets te vieren. Chili won zaterdag, niet eens zo verrassend als je de selectie bekijkt, de Copa America. 

Dat er tijdens de finale tegen Argentinië duizenden agenten rond het veld stonden, vinden we al heel normaal. Zoals ook een uitslag als 0-0 eerder regel dan uitzondering is. Qua spelbeeld was dat Zuid-Amerikaanse voetbalkampioenschap om de Copa America niet anders dan dat van acht of dat van twintig jaar geleden. 

Spelers die in Europa nog wel eens proberen te voetballen, zijn bij de Copa voornamelijk bezig met schoppen, irriteren, schwalbes, zeiken en zelfs billetje prikken. Sommige van mijn collegae noemen dat passie. Het gips krijg je er gratis bij. Een mooie aanval is een grote uitzondering, net als Messi. 

Tegen de beste voetballer ter wereld is alles geoorloofd, want bij de Copa America gaat het niet om voetballen. Het gaat om winnen, hoor ik ook wel eens. Alsof het niet bij elke sport om winnen gaat. 

'Alsof het niet bij elke sport om winnen gaat'

De Copa America is al decennia lang maffia-voetbal van slagers op kicksen. Alleen de messen ontbreken. Alles wat de Copa zo walgelijk en afzichtelijk maakt, mis je bij het WK vrouwen. Als kiespijn, want al die vrouwen willen ook koste wat kost winnen, maar daar draait het godzijdank nog om voetballen. 

Het is een interessante vraag waarom voor de tweede achtereenvolgende keer Japan en USA in de finale staan. In deze twee grote landen is voetbal één van de sporten en zeker niet de belangrijkste (mannen)sport. Brazilië, Frankrijk, Duitsland, Engeland en Nederland waren figuranten in hun eigen domein. Overigens werd Japan-USA een droomfinale voor de echte voetballiefhebber, met een doelpunt van zeldzame klasse van de Amerikaanse Carli Lloyd.

Een voetballer die qua instelling vrouw had kunnen zijn, is Dirk Kuijt. Ik heb hem nog nooit zien schoppen, zien treiteren, in billen zien knijpen, laat staan een schwalbe zien maken. En geloof me, ook Kuijt wil koste wat kost alles winnen. De geboren spits is daartoe zelfs bereid linksback te spelen.

'Geloof me, ook Kuijt wil koste wat kost alles winnen'

Noem dat maar geen blinde wil om te winnen. Kuijt had komend seizoen nog wel twee a drie miljoen euro kunnen verdienen bij Fenerbahçe. Hij koos voor een derde van dat bedrag om terug te kunnen keren naar huis, naar Feyenoord. Het schijnt dat Robin van Persie hem onlangs heeft gebeld. "Nee Dirk, dank je, ik wil nog niet naar Feyenoord. Ik wil je eerst opvolgen bij Fenerbahçe."

Wellicht belt Van Persie over twee jaar weer met Kuijt, of hij hem aanraadt nu zijn opvolger bij Feyenoord te worden. Er rust een zware taak op de teruggekeerde verloren zoon.

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen