Weldoeners: Leontien Zijlaard-Van Moorsel

Topsporters moeten vaak aan zichzelf denken om het maximale uit hun mogelijkheden te halen. Maar dat betekent niet dat ze geen oog hebben voor de wereld om hen heen. Tal van Nederlandse sporters zetten zich als ambassadeurs in voor goede doelen. Maar er zijn ook atleten die een eigen stichting hebben opgericht. Fotograaf Jasper Faber portretteert hen.

"Koningin Máxima opende op 9 juli vorig jaar in Zevenhuizen het ­Leontienhuis. Het was voor mij een heel bijzonder en emotioneel moment. Voor mij was met de opening de cirkel rond. De ­negatieve periode in mijn leven, waarin ik leed aan anorexia, heb ik, nadat ik de ziekte heb overwonnen, aangegrepen om andere mensen te helpen. Er zijn nog altijd zoveel, vooral, jongere mensen die worden getroffen door anorexia of ­boulimia. Ik ben moeder van een prachtige dochter en ik moet er niet aan denken dat Indy overkomt wat mij is overkomen. Een kind hoort niet ziek te zijn. Mensen ­zeggen weleens: 'Knap dat je dat doet, want zo word je dag in dag uit ­herinnerd aan de moeilijkste tijd in je leven.' Maar ik kan het aan,zou het heel egoïstisch van mezelf ­vinden als ik niets met mijn ervaringen zou doen.

'Als mensen het Leontienhuis binnenkomen, moeten ze het gevoel hebben dat ze zichzelf ­kunnen en mogen zijn'

Er zijn veel organisaties die fantastisch werk verrichten met mensen die middenin een eetstoornis zitten, maar iedereen doet dat volgens zijn eigen filosofie. Ik wilde altijd al iets op mijn eigen manier doen. Met mijn Leontien F ­ oundation ben ik gaan sparren om een veilige plek te kunnen creëren. Dat is het Leontienhuis geworden. Een boerderij in een fantastische en rustige leefomgeving. We kunnen jaarlijks zo’n 100 tot 150 mensen coachen.

Als mensen het Leontienhuis binnenkomen, moeten ze het gevoel hebben dat ze zichzelf ­kunnen en mogen zijn. De meeste instellingen zien er vaak zo klinisch uit. Witte muren, de geur die er hangt. Je hebt toch een beetje het gevoel dat je in een ziekenhuis bent. Wij vinden het belangrijk dat mensen bij ons ontdekken dat ze veel meer talenten hebben, de creatieve ruimte speelt een grote rol. Mensen met een eetstoornis denken namelijk dat ze maar in één ding goed zijn en dat is zichzelf uithongeren. Als ze creatieve ­therapie hebben gehad, merk je dat ze vaak de hele dag niet bezig zijn geweest met kilocalorieën. Door een eetstoornis word je uit de maatschappij gerukt. Het is heel eng en moeilijk om daarna je plekje terug te vinden. Daar helpen wij ook bij.

'Ik sluit sowieso één keer in de week aan bij een avondgroep of de creatieve therapie en ben er ­meestal nog vaker'

Ik houd me voornamelijk bezig met het helpen van de jongeren en met sponsorwerving. Op dit moment hebben we iets fantastisch staan, maar we zijn alweer plannen aan het maken om ervoor te zorgen dat we over vijf jaar nog steeds bestaan. Het is heel makkelijk om ieder jaar subsidie bij zorgverzekeraars aan te vragen, maar zolang we zelf de financiën uit de markt kunnen halen, wil ik het op deze manier blijven doen. Anders krijgen de instellingen in Nederland nog minder geld en dat wil ik niet. Ik sluit sowieso één keer in de week aan bij een avondgroep of de creatieve therapie en ben er ­meestal nog vaker. Ik merk dat de meisjes en ook jongens, want het wordt nog weleens vergeten dat ook zij een eetstoornis kunnen ­ontwikkelen, het fijn vinden als ik er ben, maar we werken ook met fantastische vrijwilligers en een professionele therapeut waar ze een band mee opbouwen. We zijn echt één team en dat voelt goed."

Voor meer informatie ga naar: www.leontienhuis.nl

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen