Jiske Griffioen: 'Wat zijn ze mooi hè?'

Na twee zilveren en een bronzen medaille was het in Rio de Janeiro dan eindelijk raak voor Jiske Griffioen. De 31-jarige rolstoeltennisster pakte in Brazilië zowel in het enkel- als het dubbelspel paralympisch goud. Vier jaar lang zette ze alles opzij voor dat ene doel. "Dit is de ultieme beloning."

Met een grote smile op haar gezicht komt rolstoeltennisster Jiske Griffioen aan bij Café-Restaurant Amsterdam, gelegen nabij het Westerpark. Het is zonnig, er is geen wolkje te bekennen. Jiske is hier wel vaker te vinden, het liefst buiten op het terras. "Vooral in de zomer is het hier heerlijk vertoeven." Ze neemt plaats aan de grote tafel in het restaurant, bestelt een groene thee en pakt vervolgens twee bruine doosjes uit haar tas. "Ik heb ze natuurlijk wel meegenomen," zegt ze lachend. "Dit zijn ze dan: de twee gouden plakken waarvoor ik vier jaar lang alles aan de kant heb gezet. Dit is de ultieme beloning. Het voelt nog altijd een beetje onwerkelijk."

Wimbledon
Het is inmiddels ruim twee weken geleden dat de droom van Jiske uitkwam, maar nog altijd stralen haar ogen als ze naar haar gouden medailles kijkt. De nummer één van de wereld deed in Rio de Janeiro voor de vijfde keer mee aan de Paralympische Spelen. Na twee zilveren en één bronzen medaille viel dit keer alles op zijn plek. "Ik reisde met een uitstekend gevoel naar Rio. Begin juli won ik als allereerste rolstoeltennisster de enkelspeltitel op Wimbledon. Die titel was erg belangrijk voor het zelfvertrouwen. Een paar weken eerder had ik zeer teleurstellend gepresteerd op Roland Garros (Jiske lag er al in de kwartfinale uit, red.), dus het was fijn dat ik in Engeland weer had laten zien dat ik met de druk om kon gaan. Meteen vanaf het begin van de Spelen zat ik goed in mijn vel. Ik voelde me fitter dan ooit."

Jiske geeft toe dat de prestaties van de valide sporters op de Olympische Spelen haar wel met beide benen op de grond hadden gezet. "Ik volgde de Spelen op de voet. Iedere dag zat ik wel even voor de televisie. Wat mij opviel, was dat veel topfavorieten voor het goud het (net) niet redden. Dat gaf nou niet echt veel vertrouwen. Ik dacht: oei! Wat betekent dit voor mij? Gaat het bij mij ook niet lukken? Aan de andere kant zorgde het voor nog meer motivatie. Ik zei tegen mezelf: 'Jis, het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Laat je niet afleiden door te veel aan die gouden medaille te denken. Daardoor kan het juist misgaan. Houd jezelf onder controle.'"

'Om eerlijk te zijn, heb ik geen moment gedacht: een bronzen medaille is ook goed. Nee. Ik bleef met mijn gedachte bij het goud'

De 31-jarige rolstoeltennisster begint geweldig aan haar toernooi in Rio. In de eerste ronde is ze al na drie kwartier klaar met de Amerikaanse Kaitlyn Verfuerth (6-1, 6-1). Ook haar twee partij wint ze overtuigend. "Ik voelde me de eerste dagen zo lekker, had totaal geen stress. Ik dacht op een gegeven moment zelfs even: misschien ben ik wel te rustig. Dit kan niet. Ik ben bang dat er iets niet klopt."

Kick
Pas in de halve finale moest Jiske echt aan de bak. Tegen landgenote Diede de Groot verliest ze zelfs de eerste set en staat ze ook in de tweede set met 2-4 achter. "Vanaf de halve finale voelde ik voor het eerst wat spanning. Ik sliep slechter en ook mijn slagen gingen wat minder. Het was niet zo dat ik tegen Diede dramatisch speelde, maar zij was in het begin van de wedstrijd gewoon beter. In het verleden zou ik helemaal in de stress zijn geschoten, maar daar ben ik de laatste maanden echt in gegroeid. Ik laat me niet zo snel meer gek maken, bleef gewoon rustig. Toen Diede op een bepaald moment in de wedstrijd even verslapte, greep ik mijn kans en draaide de wedstrijd volledig om. Om eerlijk te zijn, heb ik geen moment gedacht: een bronzen medaille is ook goed. Nee. Ik bleef met mijn gedachte bij het goud. Dat duidelijke doel heeft mij er uiteindelijk doorheen geholpen."

In de finale tegen landgenote en dubbelpartner Aniek van Koot begint Jiske wederom stroef. In de eerste game slaat ze zelfs drie (!) dubbele fouten. Opnieuw gaat de eerste set verloren (3-6), maar knokt ze zich net als tegen Diede ijzersterk terug (6-1). Als Jiske bij een stand van 5-4 in de derde set haar tweede matchpoint verzilvert, komen alle emoties eruit. "Wat er na die laatste bal door me heen ging, is echt niet te beschrijven. Het hele stadion ontplofte. Ik heb in mijn carrière vier Grand Slam-toernooien gewonnen, maar dit gevoel was toch anders. Hier had ik vier jaar lang alles voor aan de kant geschoven. Het enige wat telde, was een gouden medaille. Als het dan lukt, geeft dat zo'n kick. Ik was zo trots op mezelf. Ik had de hoge verwachtingen waargemaakt."

Tante
Een dag na haar enkelspeltitel wint Jiske met Aniek ook een gouden plak in het dubbelspel. In de finale worden landgenoten Marjolein Buis en Diede de Groot verslagen (6-4, 6-2). Het feest is compleet. Een ware gekte rondom Jiske barst los. "Ik had sporters weleens horen zeggen dat ze echt werden geleefd. Nou, nu weet ik wat dat betekent, ha. De laatste dagen had ik de ene na de andere huldiging. Van Utrecht tot Den Haag en van Amsterdam tot Woerden. Iedereen vroeg om mijn handtekening of wilde met me op de foto. Allemaal supertof natuurlijk! Ik vond het vooral leuk om te zien hoe blij kinderen werden als ze mijn medailles om mochten. Daar kreeg ik echt energie van."

'Twee gouden medailles op de Paralympische Spelen en een gezonde neef. Dat allemaal in een paar dagen. Wat wil een mens nog meer?'

Naast de vele huldigingen werd Jiske van nog iets enorm blij. "Net voor de Spelen ben ik tante geworden. Mijn neefje, Teun, werd op 5 september geboren. Toen ik hem voor het eerst in mijn armen had, werd ik intens gelukkig. Twee gouden medailles op de Paralympische Spelen en een gezonde neef. Dat allemaal in een paar dagen. Wat wil een mens nog meer?"

Tokio
De laatste twee jaar won Jiske vrijwel alles wat er te winnen valt. Ze pakte vier Grand Slam-titels (2x Australian Open, 1x Roland Garros en 1x Wimbledon, red.), veroverde de nummer één positie op de wereldranglijst, werd verkozen tot paralympisch sporter van het jaar en pakte in Rio de Janeiro dus twee gouden medailles. Toch denkt Jiske nog zeker niet aan stoppen. "Na twee weken niks te hebben gedaan, ben ik afgelopen dinsdag weer begonnen met wat fysieke trainingen. Helemaal uit mezelf. Dat vond ik een prettige gedachte. Daaruit blijkt dat ik het spelletje nog altijd hartstikke leuk vind, dat ik niemand nodig heb om me te motiveren. Aankomende week wil ik eigenlijk alweer even de baan op. In het verleden dacht ik altijd in periodes van vier jaar. Dat doe ik nu niet meer. Ik bekijk het van jaar tot jaar. Over de Paralympische Spelen van Tokio doe ik op dit moment geen uitspraken. Dat toernooi is nog veel te ver weg. Waarschijnlijk waren dit mijn laatste Spelen, maar je weet het nooit. Qua leeftijd zou het nog kunnen. Voor nu houd ik alle opties open."

Aan het eind van het interview pakt Jiske nog een keer haar twee gouden plakken erbij. "Sorry, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Wat zijn ze mooi he? Ha!"

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen