Vilhena: 'Dirk Kuijt voelde zo met me mee'

Tonny Vilhena werd in 2016 een grote meneer bij Feyenoord en hij debuteerde in Oranje. Maar dat alles werd overschaduwd door het grote verdriet dat hem en zijn familie op 31 oktober trof. Moeder Jeannette overleed na een lang ziekbed. In Helden blikt Tonny voor het eerst terug, samen met vader Toy, zus Sabrina en broertje Randy.

Door: Barbara & Frits Barend

Na het overlijden van Jeannette op 31 oktober toonde de hele nationale voetbalwereld zich van zijn beste en mooiste kant. Het medeleven van spelers, trainers, directieleden, clubs en supporters uit het hele land was indrukwekkend en hartverwarmend.

Tonny: "Dirk Kuijt is op de dag van het overlijden van mijn moeder ’s middags bij ons thuis langsgekomen om steun te betuigen. Hij vertelde dat iedereen op de club enorm met ons meeleefde. Diezelfde avond kwam ook trainer Giovanni van Bronckhorst langs."

Dirk Kuijt heeft hetzelfde meegemaakt, zijn vader overleed in juni 2007 na een lang ziekbed. Tonny: "Dirk voelde zo met me mee. Het mooie is: Dirk is dan wel 36, maar soms is hij nog 21, zowel in vreugde als in verdriet. Het bezoek van Dirk, trainer Van Bronckhorst en al die andere mensen gaf heel veel troost. Daar ben ik ze zo dankbaar voor."

Een paar dagen later, op 6 november, speelde Feyenoord uit tegen Go Ahead Eagles. Tonny zat samen met zijn vader en met de geblesseerde Karim El Ahmadi op de tribune van de Adelaarshorst toen het hele stadion in de 52ste minuut, de leeftijd waarop Jeannette overleed, een minuut lang klapte voor Tonny.

Tonny: "Ik zou niet spelen, maar ik wilde wel mee naar de uitwedstrijd in Deventer. Wat we toen meemaakten, is niet te beschrijven."

'Het enige dat ik daarover kan zeggen is dat ik iedereen ontzettend dankbaar ben'

Op 20 november, bij zijn terugkeer in het elftal, stak Het Legioen hem en de andere gezinsleden een hart onder de riem met een zeer bijzondere sfeeractie. Bij opkomst voor de thuiswedstrijd tegen PEC Zwolle ontstak het publiek in De Kuip massaal sterretjes.

Tonny: "Dat was zo’n mooi en emotioneel eerbetoon. Kippenvel, iedereen was geweldig. Dat deed ons echt goed. Dirk had kort na het overlijden al gezegd dat de spelers ons waar mogelijk zouden steunen en met de hele selectie op de begrafenis wilden zijn, als wij dat wilden. Daarom zijn ze de vrijdag na de Europa League­wedstrijd tegen Zorya Luhansk, die ik ook voorbij liet gaan, extra vroeg vanuit Oekraïne teruggevlogen om op tijd te kunnen zijn. Heel bijzonder.

De hele selectie was er dan ook, de technische staf, de medische staf, onder meer Martin van Geel en Eric Gudde namens de directie, de bondscoaches Danny Blind en Fred Grim, jeugdtrainers. Het enige dat ik daarover kan zeggen is dat ik iedereen ontzettend dankbaar ben, natuurlijk was hun massale aanwezigheid een enorme steun voor me. Maar op het moment zelf besef je niet dat iedereen er is. Danny Blind had me ook al gebeld, gecondoleerd en me steun toegezegd. 'Iedereen bij het Nederlands elftal zal je steunen, we zijn er voor je,' zei de bondscoach. Ja, dat vind ik heel bijzonder. Drie dagen na de begrafenis moest ik me melden bij Oranje. 'Doe je ding en als er iets is, laat het ons weten,' zeiden ze. Eigenlijk was het mede daardoor een heel relaxte week. Ik had een week niet getraind en toch mocht ik tegen België onverwacht nog invallen. Dat was door de omstandigheden heel bijzonder."

'Mensen denken dat Memphis arrogant is, maar ik zie hem als m’n broer'

Memphis vloog speciaal voor de begrafenis over uit Manchester. Tonny: "Memphis heeft me meteen gebeld na het overlijden van m’n moeder, is naar de begrafenis gekomen. Bij het Nederlands elftal hebben we uitgebreid met elkaar gesproken. Hij zei steeds: 'Als er iets is, als ik wat voor je kan doen, dan ben ik er voor je.' Ik weet hoe mensen over hem denken, maar Memphis is echt een goede jongen, heeft een goed hart. Mensen denken dat hij arrogant is, maar ik zie hem als m’n broer. Eljero Elia is ook iemand met wie ik heel goed ben. Robin van Persie stuurde me een persoonlijk bericht en rond de wedstrijden tegen Fenerbahçe hebben we nog met elkaar gesproken. Tien jaar geleden was ik ballenjongen en Robin speler van Feyenoord 1, ineens stond ik samen met hem op het veld."

De warmte van de club, Tonny is maar wat blij dat hij bij Feyenoord is gebleven. Tonny: "Toen ik in die tijd een keer op kantoor bij Giovanni van Bronckhorst zat, heb ik vreselijk gehuild. Dat kan hier, dat is wel heel fijn. Karim, Eljero, Dirk, maar ook een jongen als Bilal Basaçikoglu, eigenlijk stonden alle jongens echt voor me klaar. Ik had er niet aan moeten denken dat ik de laatste weken voor en de periode rond het overlijden van m’n moeder ver weg in het buitenland had gezeten."

Lees het complete verhaal met Tonny Vilhena op Blendle

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Commenting is not available in this channel entry.