Vilhena: 'Ik kan nog niet zonder ma'

Tonny Vilhena werd in 2016 een grote meneer bij Feyenoord. Hij besloot ondanks buitenlandse aanbiedingen afgelopen zomer toch in Rotterdam te blijven. Daarnaast debuteerde hij in Oranje. Maar dat alles werd overschaduwd door het grote verdriet dat hem en zijn familie op 31 oktober trof. Moeder Jeannette overleed na een lang ziekbed. In Helden blikt Tonny voor het eerst terug, samen met vader Toy, zus Sabrina en broertje Randy.

Door: Barbara en Frits Barend

"Mijn vader zat in De Kuip. Mijn moeder was al bedlegerig. Haar bed stond in de woonkamer, ze kon bijna niets meer. Haar beste vriendin Els was bij haar. Na mijn doelpunt is ze uit haar bed gesprongen en heeft ze met haar vriendin een rondedans in de kamer gemaakt, met zo’n rode clownsneus die hier lag. Zo blij was ze, zo gelukkig," zegt Tonny Vilhena over het enige doelpunt dat hij maakte in de Europa League­wedstrijd tegen Manchester United op 15 september.

'Ik ben niet van de tatoeages. Maar na het overlijden van m’n moeder heb ik '31-­10-­2016' op mijn linker middelvinger laten tatoeëren'

Op sportief vlak waren er in 2016 genoeg redenen voor een feestje voor de 22­jarige middenvelder. Hij scoorde belangrijke goals, debuteerde in Oranje, won de beker met Feyenoord en hij tekende een nieuw, verbeterd contract. Maar dat alles werd overschaduwd door de ernstige ziekte van mama Jeannette. "Twee weken na die wedstrijd tegen United verslechterde haar situatie ineens heel snel en vijf weken later overleed m’n moeder."

Jeannette overleed op 31 oktober, ze werd slechts 52 jaar.

Tonny: "Ik ben niet van de tatoeages. Maar na het overlijden van m’n moeder heb ik '31­-10-­2016' op mijn linker middelvinger laten tatoeëren. Tijdens een wedstrijd kijk ik soms even naar die vinger. Dat geeft me kracht, het gevoel dat ze altijd bij me is. Meteen na de begrafenis was ik tien dagen bij het Nederlands elftal. Ik was daardoor niet meer bij het graf geweest. Toen ik daar weer stond, besloot ik een tweede tatoeage te laten zetten op mijn linker wijsvinger: 'OTF'. Dat betekent Only The Family."

'Ik ben niet zo'n prater, laat liever m’n linkerbeen spreken'

De familieband is heel erg hecht, blijkt als we het gezin Vilhena eind december spreken vlak voor de kerstdagen en bijna twee maanden na het overlijden van Jeannette. Tonny: "Op het veld kan ik echt alles vergeten. Het voetbal is de ideale uitlaatklep. Daarbuiten probeer ik m’n aandacht langzaam weer uit het verdriet te halen. Maar zoals daarnet over haar blijdschap na mijn doelpunt... Dat raakt me nog steeds. Dit is de eerste keer dat we met z’n allen zo over haar praten. Eigenlijk wil ik het er niet over hebben, want dan moet ik meteen weer huilen. Ik ben niet zo'n prater, laat liever m’n linkerbeen spreken. Gisteren keken we voor het eerst samen naar de foto’s van de begrafenis, dat zijn voor mij nog altijd heel moeilijke momenten. Als ik van de training thuiskom, word ik er elke keer mee geconfronteerd. Vroeger wachtte m’n moeder me op, vroeg ze hoe het was gegaan en of ik iets wilde eten. En nu? Nu loop ik soms een beetje doelloos rond. Ik kan eigenlijk nog niet zonder ma, maar nu moet ik wel."

Lees het complete verhaal met Tonny Vilhena op Blendle

Lees ook

Jouw mening

Wij zijn benieuwd wat jij van dit artikel vindt. Om te reageren moet je ingelogd zijn. Dat kan middels je Facebook- en Twitter-account of met behulp van je e-mailadres.

Om je reactie te plaatsen vragen we je de code hieronder over te nemen